اندازهٔ شرط و مدیریت موجودی

چه چیزی را تغییر می‌دهد و چه چیزی را نه

اندازهٔ شرط، بازدهی مورد انتظار به ازای هر واحد شرط را تغییر نمی‌دهد. آن عدد ثابت و منفی است. آنچه تغییر می‌کند سه چیز است: تعداد دورهایی که می‌توانی بازی کنی، عمق رگهٔ باختی که می‌توانی تحمل کنی، و بزرگی نوسان سرمایه‌ات.

این تفکیک مهم است چون بیشتر «سیستم‌های مدیریت سرمایه» که تبلیغ می‌شوند در واقع ادعا می‌کنند دستهٔ اول را تغییر می‌دهند. نمی‌دهند. آنچه واقعاً ارائه می‌کنند مدیریت دستهٔ دوم و سوم است، که ارزش دارد اما باید با نام درست خودش خوانده شود.

عمق رگهٔ باخت که باید تحملش را داشته باشی

با هدف ۲x، احتمال باخت هر دور حدود ۵۲ درصد است. بیایید ببینیم در صد دور، انتظار چه طول رگه‌ای را باید داشت. احتمال دیدن حداقل یک رگهٔ شش‌تایی در صد دور بالای پنجاه درصد است. رگهٔ هشت‌تایی هم غیرمعمول نیست.

حالا این را به اندازهٔ شرط ترجمه کن: اگر هر شرط ده درصد موجودی باشد، یک رگهٔ هشت‌تایی هشتاد درصد سرمایه را می‌برد. اگر سه درصد باشد، همان رگه بیست و چهار درصد می‌برد. تفاوت بین «نشست تمام شد» و «نشست ادامه دارد» دقیقاً همین‌جاست.

در کاوشگر ریسک می‌توانی همین سناریو را با اعداد خودت چند هزار بار اجرا کنی و ستون احتمال تمام شدن موجودی را ببینی.

چارچوب عملی، بدون توصیهٔ عددی

ما عدد مشخصی توصیه نمی‌کنیم چون شرایط هر فرد متفاوت است و توصیهٔ عددی بدون شناخت آن شرایط، مسئولیت‌گریزی است. اما چارچوبی که می‌شود خودت پرش کنی این است:

• مبلغی که حاضری کاملاً از دست بدهی را پیش از شروع تعیین کن — این عدد سقف نشست است، نه هدف.
• تصمیم بگیر چند دور می‌خواهی بازی کنی؛ اندازهٔ شرط از تقسیم سقف بر عمق رگه‌ای که می‌خواهی تحمل کنی به دست می‌آید.
• اندازهٔ شرط را در وسط نشست تغییر نده. تغییر شرط پس از باخت، همان چیزی است که رگه را به فاجعه تبدیل می‌کند.
• نقطهٔ توقف در سود را هم پیش از شروع بنویس؛ نبودش یعنی نشست فقط با تمام شدن موجودی تمام می‌شود.